عشق اول کاری از امیر ارسلان صالحی زاده

امیرارسلان، آن‌که شعر را نفس بخشید، ترانه را به وسعتِ دریا رقم زد. از واژه‌ها پلی به دل‌ها ساخت و از نغمه‌ها جهانی از عشق آفرید.
آهنگ‌سازی که هر نتش روایتِ جنوب است، شاعری که هر بیتش عطرِ باران دارد، و استادی که هنر را نه در گفتار، که در کردار آموخت.
«چک چک» از چشمهٔ ذوقش جوشید و بر لبِ هزاران دل نشست؛ آوازی که از بندر برخاست و تا دورترین ساحل‌ها رسید.
«مونالیزا دخت خمیری» لبخندِ هنر را به تصویر کشید، و «هوباد خوردو دخت امیرآبادی» روایتِ اصالت و فرهنگِ دیار شد.
نامش با شعر گره خورده است، با ترانه هم‌صداست، و با موسیقی در حافظهٔ زمان خواهد ماند.
اگر هنر آتشی جاودان باشد، او از همان تبارِ روشنایی است؛ که هر اثرش شراره‌ای از عشق، و هر نغمه‌اش چراغی برای فرداست.
درود بر امیرارسلان صالحی‌زاده، شاعر، ترانه‌سرا، آهنگ‌ساز و هنرمندی که نامش با موسیقی و شعرِ جنوب ماندگار خواهد ماند.